Susa Susa Dilsizleştim

Susa Susa Dilsizleştim

Artık kendime yansam der

 

bir mum!

 

Yoruldum yoksulun gözlerinde,

 

bıktım, tükendim

 

varsılın çağlayışlarında!

 

 

 

Onlarla yanıp

 

onlarla sönerken,      

 

bir sır kapısı gibi        

 

susa susa dilsizleştim..

 

 

 

Geçtim kötüleri, sıradan örgüleri,

 

nice soylu ve soylu geçinen ruh; küçümserken yaşam

 

kavgasını, rest çekerken yürekli-yüreksiz dünyalara,                                

 

küçücük bir kaybetme korkusuna kapılmasın, bir ânda

 

hiçleyerek her şeyi kötücül yaratığa dönüşüyor, onlara ait

 

nesneler utanç içinde donup kalıyordu!                                                               

 

 

 

Dostlar sofrasında                     

 

zarif güller göz kırpar,                                    

 

dikenleri gülümserken          

 

ihanet balla besleniyordu!       

 

 

 

Ah, gönüllerde

 

zavallı avuntular  

 

mutluluk yarattıkça,           

 

kendi sırrımmışçasına            

 

susa susa dilsizleştim!    

 

 

 

Ve buz kesen gönüllerde

 

küçümsene küçümsene

 

tutuşmaktan küstüm, incindim!

 

 

 

Artık kendime yansam der

 

bir mum,

 

sonsuz boşlukların

 

yıldızları gibi!

 

 

 

Yapayalnız olsam da,

 

hiç söylenmeyen bir şarkı gibi

 

yansam da!

 

Mete Demirtürk


Yorumlar

Maximum : 1000 Karakter / Karakter Sayısı: 
0
Yorumlara gerçek ad ve soyadınızı yazmanız onay kolaylığı sağlar.
Mail adresinizi yazmanız keyfinize kalmıştır. Yorumlarınızın onaylanması da
editörlerin tamamen keyfine bağlıdır. 4 yıllık deneyim sonucu bu bizde böyle.


Bu habere henüz yorum yapılmamıştır, ilk yapan siz olun!...